Waterskiën is in de jaren '50 van de vorige eeuw begonnen op zee, achter een speedboat aan. Omdat niet overal een zee beschikbaar is, begonnen later ook mensen te waterskiën op een meer, ook achter een boot aan. Dit heeft echter een paar nadelen, zoals dat de motor van een speedboat aardig wat geluid produceert, dat de hekgolf schade kan toebrengen aan de wal en de begroeiing, dat het relatief duur is om de boot varende te houden en zijn er vrij lange wachttijden omdat er steeds 1 skiër tegelijkertijd kan skiën.
Om deze nadelen te omzeilen is de kabelskibaan door de Duitser Bruno Rixen de kabelskibaan bedacht, geïnsprireerd door de kabelsleepliften in wintersportgebieden.

Begin jaren '80 werd de kabelbaan voor waterskiën geïntroduceerd, waaraan de waterskiër/wakeboarder met een snelheid van 30-58 km per uur wordt voortgetrokken door middel van een kabel. Afhankelijk van het meer hebben deze banen 4, 5, of zelfs 6 hoeken.
De baan waar wij op skiën heeft 4 hoeken, zoals op de tekening wordt weergegeven. De baan is in 1987 aangelegd door het bedrijf van de uitvinder van de waterskibaan: Rixen.

Een belangrijk punt bij het waterskiën achter een boot is dat het een hekgolf heeft, die de skiër of wakeboarder kan gebruiken om sprongen te maken. Bij een kabelskibaan is die hekgolf niet aanwezig, maar daar is een oplossing voor bedacht.
Als je een bocht haaks op de baanrichting maakt, zoals in het schema hiernaast is aangegeven, dan zul je zien dat je een stuk sneller gaat. Dit komt doordat de baan in dezelfde snelheid doorgaat. Als jij dan opzij gaat, moet toch dezelfde voorwaartse snelheid gehaald worden en zul je dus sneller gaan. Dit wordt aansnijden genoemd. Met behulp van deze extra versnelling in combinatie met een hop is het toch goed mogelijk om sprongen te maken. Overigens wordt de aansnijdtechniek ook gebruik om door de bochten te komen.

Deel dit: